– Как деревушка зовется? – спытаў у яе Гарэлаў.

– Пашына, – адказала кабета.

– А речушка?

– Крапіўна.

– Небось, крапивой вся заросла? – пажартаваў сын баярскі.

Некалькі шляхціцаў ірвануліся да іх на конях, перамовіліся. Затым да Канстанціна Іванавіча прапусцілі адну з жанчын.

– Пан гетман, – усхвалявана загаварыла яна, – Я – Зося Жабыка-Жэмбава з Адроўскага сяльца, што недалёка адсюль. У паспалітым рушэнні ідзе мой муж Марцін, мой бацька, мой свёкар і мае дзеверы – мужавы браты. Усе ідуць. Можа, памятаеце, як мы разам з вамі беглі ад маскоўцаў з ракі Угры?

– Даражэнькая мая панечка, хіба можна такое забыць? – весела сказаў Астрожскі, злез з каня і далікатна пацалаваў Зосі руку, – Такое і перад самай смерцю ўспомніш. Кажаш, усе твае родзічы тут ідуць? Добра. Вельмі добра. Значыцца, не аслабла яшчэ сіла шляхецкая. А чаго ж сама хочаш?

– Я і мае людзі, – Еўрапейка павярнулася да купкі сваіх спадарожнікаў, – хочам таксама з вашым войскам пайсці. У нас і гармата ёсць. Стаяла на вежы ў Аршанскім замку, ды мы знялі яе адтуль. “Зосяй” называецца гармата.

– “Зосяй”? – усміхнуўся ў пасівелую бараду гетман, – Нешта дужа разваяваліся Зосі. Але ладна. Бяру вас усіх. Пан Зміцер, – сказаў ён свайму ардынарцу Дайнебу, – Уладкуй людзей і зброю... "